(Interview oorspronkelijk verschenen in VB-Magazine, 02.2002)

Hoe waren uw jeugdjaren?

Ik ben geboren en opgegroeid in Sint-Kruis, een deelgemeente van Brugge waar het aangenaam wonen was en gelukkig nog is. Van mijn ouders heb ik alle kansen gekregen waartoe ze financieel in staat waren, ben vlot door mijn schooltijd geraakt, had een goede vriendenkring, ... Kortom, ik heb een 'goeie jeugd' gehad.

Wat waren uw eerste stappen in de politiek?

Niettegenstaande het feit dat ik niet uit een 'Vlaams nest' kom, zat de Vlaamse reflex er al van in de middelbare school in. De concrete aanleiding om met politieke organisaties in contact te komen waren de grote anti-rakettenbetogingen van VAKA in Brussel en de hele heisa er rond. Het was niet echt de norm om toen naar school te gaan met de sticker 'Op uw gemeente gericht, zelfverdediging een plicht'. Zo ben ik ook in contact gekomen met de toen nog illustere onbekende Frank Vanhecke die een oudleerling bleek te zijn van het college waar ik naar school ging. Ik ben als 16-jarige in 1984 lid en militant van het Vlaams Blok geworden. Nadien is het allemaal nogal vlug gegaan. Na mijn studies rechten in Gent waar ik me - zonder een voortrekkersrol te spelen - zo goed en zo kwaad als kon, inzette voor de nationalistische studentenverenigingen, kwam ik midden '93 in dienst van de partij. Eerst als medewerker op Kamer- en Senaatsfractie, later als secretaris van de partijvoorzitter en sedert enkele jaren ook als personeelsdirecteur. Totaal onverwacht ben ik in maart 2001 Roeland Raes opgevolgd als Vlaams Blok-senator. Roeland heeft met zijn uitspraken allicht een politieke fout gemaakt, maar het dient toch gezegd dat ik hem blijf waarderen en bewonderen voor zijn houding: een grote stap achteruit zetten, en dit enkel en alleen in het hoger partijbelang, ik zie het hem bij de traditionele partijen weinigen nadoen.

Waarom doet u aan politiek?

Ik ben mandataris in Brugge, niet echt een stad waar de grote problemen van deze tijd zich manifesteren als in Brussel, Gent, Antwerpen, Mechelen, ... Toch stel ik vast dat de beleidsvoerders niet (willen) beseffen wat er op ons afkomt. Ik heb met eigen ogen kunnen vaststellen hoe de uitgangsbuurt niet ver van waar ik in mijn Gentse studententijd op kot zat, in nauwelijks enkele jaren volledig verloederde en in handen kwam van Oost-Europese en Noord-Afrikaanse criminelen. Bij ons in Brugge (en naar ik vermoed ook in vele andere streken in Vlaanderen) is 'aan politiek doen' dan ook het tijdig proberen te openen van de ogen van de beleidsvoerders. Het vreemdelingenprobleem, de criminaliteit, de drugs, de maffiapraktijken, ... zijn olievlekken waaraan in onze streek nog een halt kan toegeroepen worden. Maar dan moet de politieke wil er wel zijn natuurlijk.

Welke actie van de Vlaamse Beweging is u het meest bijgebleven?

De meeste actie-ervaring heb ik als student opgedaan tijdens de acties in de Rand rond Brussel. Onder het toeziend oog van Voorpost-leider Luk Vermeulen heb ik mijn eerste matrakslagen, mijn eerste contact met de rijkswacht, mijn eerste opsluiting in de rijkswachtkazerne aan de Leuvenseweg... ondergaan tijdens de protestacties die werden georganiseerd tegen de francofone arrogantie in de gemeenteraden van Kraainem en Linkebeek. Ook aan de betoging van het Aktiekomitee Vlaanderen '90 hou ik veel herinneringen over. Deze betoging liep toen volledig uit de hand toen de Brusselse burgemeester in dronken toestand zijn politiemensen opdracht gaf in te hakken op vreedzaam betogende vaders, moeders en kinderen. Het sterkst onder de indruk was ik wel toen we enkele jaren geleden met een partijdelegatie met o.a. Frank Vanhecke en Filip Dewinter een bezoek brachten aan het Antwerpse slachthuis om toe te zien op de wrede praktijken van het ritueel slachten. Nog voor we goed en wel binnenwaren, werden we toen letterlijk verjaagd door tientallen, met slagersmessen zwaaiende, vreemdelingen die duidelijk niet uit waren op een goed gesprek. Was ik toen nog niet overtuigd geweest van het feit dat het vreemdelingen- en integratiebeleid verre van geslaagd is...

Welk boek of welke film heeft bij u een onuitwisbare indruk nagelaten?

De laatste jaren ga ik veel te weinig naar de film. De weinige keren dat het er dan toch eens van komt, dan gaat mijn voorkeur vooral uit naar thrillers. En als ik in deze categorie een film moet noemen die een onuitwisbare indruk heeft nagelaten, dan nomineer ik graag 'Seven' van David Fincher met Brad Pitt en Norman Freeman in de hoofdrol. Zowel de inhoud, de zeer sterke vertolkingen als de bloedstollende ontknoping maken de film tot een beklijvend meesterwerk. Wat boeken betreft, wil ik John Grisham en Pieter Aspe als mijn favoriete auteurs vermelden. Hun boeken zijn mijn vakantielectuur bij uitstek. Het feit dat de misdaadverhalen van Pieter Aspe zich afspelen in en rond Brugge zal er wel niet vreemd aan zijn. Wat de meer politiek-geëngageerde lectuur betreft, wil ik er 'In de naam van de vrouw, de homo en de allochtoon. Het geloof der intellectuelen.' uitpikken. Hierin sleurt de Nederlandse schrijver Bart Croughs er op een meesterlijke wijze de politiek-correct-denkenden door. Het boek, dat zich laat lezen als een trein, laat weinig heilige huisjes heel. De manier waarop de auteur de progressieve intellectuelen 'een poepje laat ruiken' zal menig lezer van dit magazine - zonder het met alle stellingen van de auteur te moeten eens zijn - aangename leesmomenten bezorgen. Het recente bericht dat dit boek na een tweetal jaar onvindbaar te zijn geweest, opnieuw in de boekhandel verkrijgbaar is, valt dan ook enkel toe te juichen.

Welke indringende reiservaring wenst u ons mee te delen?

Echt veel gereisd heb ik nog niet gedaan. In mijn studententijd ontbrak het me soms aan de middelen, nu ontbreekt het me eerder aan de tijd. Toch maak ik er samen met mijn vrienden van het 'L7-genootschap' de gewoonte van om minstens jaarlijks het Kanaal over te steken om er op zoek te gaan naar een harmonie van cultuur en gastronomie. Aan mijn atletische gestalte kan u echter terecht afleiden dat de gastronomie het meestal van de cultuur heeft gehaald... Het is tijdens één van de L7-bezoeken aan Ierland dat ik een bezoek heb gebracht aan de Kilmainham Jail die op mij een sterke indruk heeft nagelaten. Deze gevangenis was niet alleen het decor van de schitterende film 'In the name of the father', het was vooral de plaats waar een aantal leiders van de 'Paasopstand' gefusilleerd en nogal wat Ierse nationalisten (waaronder zelfs de latere eerste Ierse president De Valera) vastgezeten hebben. Kilmainham Jail is vandaag omgevormd tot een museum dat ik aan iedere Ierlandreiziger wil aanraden.

Waar hebt u een bloedhekel aan?

Op politiek vlak: de hemeltergende en complete politieke correctheid die met de dag zottere vormen aanneemt. Op menselijk vlak: achterbaksheid en lafheid.

Uw innigste wens voor de toekomst?

Een mandataris van het Vlaams Belang die de onafhankelijke Vlaamse staat niet als één van zijn grootste toekomstdromen heeft, is bij ons niet op zijn plaats, vrees ik. Het zal echter niet van zelf komen en daarom wens ik ons eigen volk en vooral zijn vertegenwoordigers meer dan ooit politieke moed, durf en doorzettingsvermogen toe. Het zal nodig zijn.